جلایی پور: مردم ایران دو دهه است که با تشدید تحریمهای حداکثری دارند تابآوری میکنند/ راه عبور از پیچ جنگ و راه تفاهم اساسا راه آسانی نیست
جلایی پور با اشاره به جنگ اقتصادی گفت: عقل کشورداری میگوید هر چه سریعتر شایسته است جلوی این مسیر فشار به جامعه را گرفت. به بیان دیگر موضوع مهم در موضوع تابآوری این است که مهمترین وظیفه خطیر حاکمیت اجرا شود یعنی این که عزتمندانه ایران را از این جنگ فرسایشی خارج شود.
به گزارش خبرگزاری روش شناسی در مدیریت، حمیدرضا جلایی پور، فعال سیاسی اصلاح طلب، در بخشی از گفت و گوی خود با خبرگزاری روش شناسی در مدیریت، به بیان نکاتی درباره تاب آوری مردم در شرایط اقتصادی و پیش بینی ها از آینده ایران پرداخته است. در ادامه بخشی از این گفت و گو را می خوانید؛
عقل کشورداری میگوید هر چه سریعتر شایسته است جلوی این مسیر فشار به جامعه را گرفت
* تاب آوری مردم را در شرایط اقتصادی اخیر، چطور ارزیابی می کنید و مردم جنگ اقتصادی را تا کجا ادامه خواهند داد؟ این سوال شما کمی رهزن است. گویی از رخدادی صحبت میکنید که ممکن است در آینده رخ دهد. ارزیابی درباره تابآوری جامعه مثل تابآوری یک فرد در برابر هجوم یک ویروس نیست. در واقع مردم ایران دو دهه است که با تشدید تحریمهای حداکثری دارند تابآوری میکنند. بیش از یک دهه هست رشد اقتصادی نداریم و تورم دو رقمی است. تورم سه رقمی شده و مردم دارند از گرانیهای جانفرسا رنج میکشند، چهل در صد جامعه زیر خط فقر رفته.
عقل کشورداری میگوید هر چه سریعتر شایسته است جلوی این مسیر فشار به جامعه را گرفت. به بیان دیگر موضوع مهم در موضوع تابآوری این است که مهمترین وظیفه خطیر حاکمیت اجرا شود یعنی این که عزتمندانه ایران را از این جنگ فرسایشی خارج شود. ایران (یعنی حکومت، قوای نظامی و جامعه ایران) نیازمند «تنفس» هستند. حرکت ایران به سوی بازسازی تخریبهای ناشی از جنگ و حرکت ایران به سوی پیشرفت اقتصادی در آینده، خودش یکی از ارکان قدرت ملی است.
آینده را همچنان حکومت و جامعه ایران باید بسازند
* آینده ایران را چطور پیش بینی میکنید؟ کلا اگر منظور شما پیشبینی علمی است. امکان چنین پیشبینی را نداریم. آینده را همچنان حکومت و جامعه ایران باید بسازند. اشاره شد ایران در شرایط خطیری قرار دارد و راه عبور از پیچ جنگ و راه تفاهم و توافق با آمریکا اساسا راه آسانی نیست. هم اکنون دو دشمنی (نتانیاهو و ترامپ) که به ایران حمله کردند، در آینده به آشوب شهری امید بستند. راهش برای مواجهه با خطرات پیش رو شاید امور ذیل باشه (اگرچه کمی طعم تجویزی دارد): ۱. نیروهای دفاعی کشور محکم از کشور دفاع کنند (خصوصا با تقویت سیستم هوشمند پدافند و تقویت سازمان اطلاعات جنگ). ۲. دیپلماسی همه جانبه (خصوصا با همسایهها و با چین و شوروی) فعالتر شود. نباید دستگاه دیپلماسی از شعارهای صاحبان بوق بترسد. ۳. سوخت را دولت همینجوری تدریجی و با یک نگاه بلندمدت حل کند (اجازه مانور به شوکدرمانها ندهد). ۴. محاصره دریایی (خصوصا برای کالاهای اساسی ) را یک جوری حل یا جایگزین کند، از تامین ذخائر ارزی غفلت نشود. ۵. تا جایی که میشود از احساس یاس برای امکان بهبود آینده کشور در نزد نخبگان جلوگیری بشود خصوصا از گسترش حس استیصال جلوگیری بشود. (در این موضوع صداسیما نقش مهمی داره که بیشتر به ایدهآلگراهای ناواقعگرا روحیه میدهد). ۶. حاکمیت، دولت و نیروهای جامعه مدنی در شرایطی که مردم زیر فشار معیشتاند، بهانه آشوب جمعی ندهند، مثل گیر دادن به حجاب و بستن کافهها. ۷. یک جوری اجتماعات شبانه را بدون این که مردم خسته بشوند شایسته هست ادامه داد. مثلا تجمع سیاسی هفتهای یک بار باشد، ولی مناسبتهای هنری و فرهنگی هر شب باشد. به نظر من در ماههای پیش رو همچنان سنگر خیابان خوب است که از ناحیه حکومت و جامعه حفظ بشود. نیروی سرنگونی طلب که حاملانش نیروهای اسرائیلی فارسی زبان هستند همه امیدشان در روزهای سخت آینده به آشوب خیابانی و آشوب شهری گسترده است. ۸. سازمانهای اطلاعاتی مواظب شکلگیری ستون پنجم دشمن در میان جمعیت رنجدیده شهرها باشند و امور دیگر.